Sjaak Reisblog Zuid Oost Azië 2013

Sjaak Reisblog Zuid Oost Azië 2013

geïllustreerd reisverslag / illustrated travelreport

Ik maak dit blog om thuis in Amsterdam de indrukken die ik opdoe te kunnen terughalen én om mijn vrienden op de hoogte te houden van het verloop van mijn reis.
I started this blog in order to be able to use my travel experience for my work back in Amsterdam and to keep my friends informed and up to date about my trip.

slotakte van de reis: Khao Yai; natuurgebied op de werelderfgoedlijst.

reizenPosted by Sjaak van der Leden Sun, April 14, 2013 14:46:58
17 maart: twee uur in de trein naar het oosten en je bent in een totaal andere wereld.Niet dat ineens het spiritueel klimaat veranderd is; in de tuin van het hotel, Khao Yai Garden Lodge, staat een beeldje van Siddharta, de jongeling die de vertrouwde omgeving waarin hij opgroeide verlaat op zoek naar verlichting.In Khao Yai is de natuur de baas en daar kan je op de hotelgronden al genieten: een weelderige tuin met bijzondere planten, struiken en bomen omringt de huisjes.Zo dicht bij het natuurpark aangekomen, boek ik meteen anderhalve dag aan excursies met deskundige gidsen. Op maandag 18 maart vertrekken we 's morgens om 8 uur met een groep van 14 mensen naar de ingang van Khao Yai in 2 open terreinauto's. Regelmatig stappen we uit, als de gidsen iets speciaal in het vizier hebben of om een wat langere wandeling in de bush te maken.Heel speciaal, zelfs voor de gidsen, was de aanwezigheid, en dat is het bijzondere, vlak bij de asfaltweg door het natuurpark, van een heel schuwe apensoort, die boven in bomen leeft; bavianen, een moeder met kind, die hoog in de bomen aan het dollen zijn.Een tijdje later zien we aan de rand van het bos een vertegenwoordiger van een andere wilde apensoort, wat minder schuw en levend op de grond: een leeuwenmakaak. Deze is wat makkelijker te fotograferen. Hij bleef rustig zitten toen onze auto's op 25 m afstand stopten.Het was echt genieten; niet alleen schone zuivere lucht, maar ook dragelijke temperatuur zolang je in de schaduw bleef van het dichte groen. een voorbeeld: de bloem van de wilde gemberplant in 3 stadia: in knop, de beginnende bloem en al weer bijna uitgebloeide bloemWe zagen heel wat van het uitgestrekte natuurgebied omdat de gidsen flinke afstanden aflegden naar plekken waar zich mogelijk wilde olifanten zouden kunnen bevinden. Ik vond het niet erg dat we die niet te zien kregen; ze zien er hetzelfde uit als hun gedomesticeerde soortgenoten, die rond tempelcomplexen met toeristen op hun rug rondsjouwen. Ik genoot met volle teugen van de flora, vooral van de reuzen-varens die veel onder het dichte gebladerte van hoge bomen groeien.Door de vertraging die we door die zoektocht opliepen, kwamen we helaas pas net na zonsondergang op een prachtige uitkijk-plek aan. Op de rand van een diep ravijn (zonder hekje, ik huiverde toen ik even recht naar beneden keek) maakten we de laatste foto's van de dag.De excursie op dinsdag 19 maart was van heel ander kaliber; startte pas 's middags en we bleven buiten het National Park. Het begon met het bekijken van waterpret in bassins onder een watervalletje.De rest van de excursie draaide om vleermuizen, waarvoor we wederom per terreinwagen flinke afstanden door het lieflijke landschap aflegden.Eerst gingen we naar een tempelgrot, waar veel vleermuizen huizen.Een groezelig avontuur, dat bezoek aan de stikdonkere grot, en stinken deed het flink daar beneden. We verlieten het tempelterrein toch wel met enige opluchting. We gingen verder het landschap in, naar een plek in een veld, waar we zicht hadden op twee donkere openingen in een begroeide heuvelwand. hier stapten we uit om de zonsondergang af te wachten. Rond díe tijd is het spektakel van uitvliegende vleermuizen te bewonderen. Na een half uur gebeurde het ineens:Duizenden en nog eens duizenden vleermuizen op weg naar hun dagelijkse maaltijd, vnl insecten in de jungle, en het hield maar aan; het duurde misschien wel 20 minuten voor de "linten" uitdunden naar niets meer.Goed moment om de blog mee te besluiten: dat ik de volgende dag terug moest naar Bangkok en daar op Suvarnabhumi Airport nog uren moest doorbrengen voor de rechtstreekse vlucht naar Amsterdam om 02.30 uur in de nacht vertrok, is niet meer van belang. Feit is, dat ik terug in Amsterdam voelde dat de winter nog niet voorbij was (wat ik had gehoopt) dat ik meteen werk te doen had en een oorontsteking moest laten behandelen. Langzaam kom ik terug in het Amsterdamse ritme en daar was het afsluiten van de reisblog Zuid-Oost Azië een belangrijk punt in.

  • Comments(0)//reisblog.sjaakled.nl/#post16

Ko Samui en Ayutthaia

reizenPosted by Sjaak van der Leden Sat, April 13, 2013 23:26:42
Na Siem Reap verlaat ik Cambodja; terug naar Thailand. Allereerst ga ik naar het eiland Ko Samui langs de zuid-oost kust om Amsterdamse vrienden te bezoeken, die daar sinds een jaar of zes permanent gevestigd zijn en daarna, voor het laatste deel van mijn verkenningsreis, naar Ayutthaia in centraal Thailand, zo'n 80 km benoorden Bangkok.10 maart begon 's nachts al. De bus voor de "rechtstreekse" verbinding met Bangkok vertrok om half drie 's morgens, dit om bij de Cambodjaans-Thaise grens aan te komen nèt voor het moment dat die opengaat om 7 uur.De grens passeren moet daar te voet, bagage mee: aan de andere kant van de grens staat een andere bus te wachten, waarmee je naar Bangkok vervoerd wordt. Daar kwamen we in de middag aan. Vanaf het treinstation ging de reis verder: 13 uur per nachttrein naar de zuidelijke stad Surat Thani.fragment uit m'n dagboekje: maandag 11 maart 8 uur.
"een half uur geleden uit de trein gestapt en even tijd om me op te frissen: 2 nachten niet uit de kleren geweest. Tanden gepoetst en droge, schone kleren aangetrokken. Ik ben wel meteen weer doorweekt van zweet, maar 't voelt toch anders. In de trein was liggen niet mogelijk, maar door af en toe bij de open deur een sigaret te roken of naar het restauratierijtuig te lopen kwam ik de nacht toch redelijk door tussen jonge militairen en hun vriendinnen. Een bus brengt me straks naar de aansluitende veerboot naar Ko Samui."Op Ko Samui werd ik warm verwelkomd en naar het logeeradres gebracht. Heerlijk een keer niet te hoeven zoeken naar een Guesthouse. De woning staat aan een rustig stuk strand en is van vele gemakken voorzien, zoals een zwembad in de achtertuin. Om tien uur die avond viel ik in bed en sliep heel snel. Dinsdagmorgen maakte ik een lange wandeling en zwom aan een strand met snel dieper water: paradijselijk. 's Middags kreeg ik per auto een rondleiding over andere delen van het eiland. Ook hier natuurlijk tempels met Boeddha's en bijv. een tempel aan het strand met ervoor een beeld, in de houding van een boeddha afgebeeld, plaatselijk geëerde monnik. 's Avonds hebben we aan de eettafel uren vooral over Amsterdam gepraat onder het genot van een ruime hoeveelheid koele Franse witte wijn. Woensdag 13 maart moest ik weer terug naar het vasteland om vanuit Surat Thani terug te kunnen vliegen naar Bangkok. Hoewel ik er maar kort was vertrok ik met weemoed uit Ko Samui. Ik had een vroege vlucht donderdag dus moest ik in Surat Thani overnachten. Surat Thani ligt niet aan de kust, er zijn weinig toeristen en het kwam op mij wat rauw over. Wellicht is dit het eigenlijke Thailand, en de grote tempel ziet er hier zó uit:
De terugweg naar Bangkok duurde een uur en een kwartier. Vanaf het "oude" vliegveld liep ik in 5 minuten naar het treinstation en kocht er een kaartje naar Ayutthaia, de oude tempelstad en hoofdstad van Siam van 1350 tot 1767. Daar kwam ik in de loop van de middag aan. Ook het vinden van een slaapplaats verliep vlot. Op het centrumeiland aan een rustige brede straat, schappelijke prijs, vriendelijke, engels sprekende manager, gasten uit alle windstreken; prima uitgangspunt voor nog een keer onderdompelen in de fascinerende oude wereld van tempels en koningen. Eerst maar eens de omgeving verkennen. De oude stad ligt op een kruispunt van rivieren, bevaarbare rivieren.
Grote hoeveelheden goederen worden over water verplaatst.De oude tijd gaat in Ayutthaia naadloos over in de nieuwe tijd.Je kunt er niet omheen: overal de overblijfselen van vele eeuwen terug.Tempelruïnes.Voor het bekijken van de tempels, pagoden en Boeddha's in Ayutthaia heb ik nog twee dagen uitgetrokken. Toen het donker werd, teruglopend naar het Guesthouse verheugde ik me er al op: ik ben de weemoed over de palmenstranden alweer vergeten als ik aan m'n pilsje zit op het terras.Vrijdag 15 maart begon ik in het studiecentrum en museum van Ayutthaia om een beeld te krijgen van de geschiedenis van de stad. Een hedendaags olieverfschilderij in het studiecentrum.Zelfs nu deze Boeddha in het museum een plek heeft gekregen, is hij nog voorwerp van verering (de sjerp en de verse blaadjes goud)

Majestueuze prang/tempeltoren in wat Phra Ram

druk bezocht en echt niet alleen door toeristen.
een ruïne, die onder restauratie is.
Ook de ruïne wordt met offergaven geëerd; hier gesymboliseerd met een popje met een hand rijst en een zakje goud.

Zaterdag 16 maart huurde ik een fiets om een paar tempelcomplexen buiten het oude stadscentrum te bezoeken.

Tempelcomplex in een uitermate goed verzorgde tuin: Wat Yai Chaimongkhoneen boeddha centraal en grote aantallen boeddha's in een vierkant er om heenDaar vlakbij, aan de rivier:het "Holland House" Van Ayutthaia, recent gebouwd met steun van het Hollandse bedrijfsleven, met in de weerspiegeling de blootgelegde fundamenten van de Nederlandse nederzetting uit 1634grote Boeddha in Tempel "Wat Phanan"

offerandes bij een grafmonument

Wat Ratchaburana, centrale prang (=toren) in restauratie

terrein Ratchaburana: gezien vanaf de voet van de prang

verderop op tempelcomplex Wat Phra Si Sanphet; de 'strangled' boeddha. Deze boeddha stond een paar maanden geleden, na een door overvloedige regenval veroorzaakte overstroming, nog letterlijk tot aan de lippen in het water.

prachtig gerestaureerde prang (tempeltoren) Wat Mahathat

Op de weg terug naar het Guesthouse bracht de moderne overdekte markt van Ayutthaia vast wat afkoeling....

..... echt afkoeling bracht het zwembad van een hotel, waarvoor je als niet-gast entree moest betalen.

In het Jazzcafé waar ik 's avonds at, viel me de mandala op aan de achterwand van de binnenruimte. Bleek te zijn gemaakt door het kind van een Nederlands echtpaar; zij schonken de eigenaar deze ingelijste tekening. Ik vond het op de een of andere manier een reminder aan het feit dat ik deze reis, die nu bijna ten einde liep, in het teken van de verdieping van mijn inzicht in de mandala had geplaatst.

  • Comments(2)//reisblog.sjaakled.nl/#post14

Cambodja: Siem Reap & ANKHOR WAT

reizenPosted by Sjaak van der Leden Sat, April 06, 2013 22:53:17
Een laatste blik op de plek waar ik zulke relaxte dagen doorbracht. Goed uitgerust aan de kust moest ik nu de heksenketel van mega-toeristen-trekpleister Ankhor Wat aankunnen. Land van contrasten.Welgemoed stapte ik op 4 maart 's morgens op de bus terug naar Phnom Penh. Omdat ik er al eerder was geweest, wist ik dat er een aansluitende bus naar jungletempelstad te vinden was op hetzelfde busstation, als waar ik zou aankomen, en dat was ook zo.De bus heeft Phnom Penh bereikt. Vanuit het bustation zat ik binnen een uur in de bus die het vervolgtraject van ruim 300 km moest afleggen naar Siem Reap, de hedendaagse stad op 7 km afstand van Ankhor Wat.
In de loop van de avond kwamen we aan, maar we moesten nog een afstand van 8 km overbruggen naar Siem Reap. De eerste nacht sliep ik in het guesthouse vlakbij waar de toek-toek me had geloosd in het centrum van Siem Reap, maar ik wist meteen dat ik de volgende dag een aangenamer plek zou zoeken voor de kleine week, die ik van plan was in de buurt van Angkor Wat te blijven. Ik vond die plek de volgende dag vrij snel aan de hand van wederom de Lonely Planet. Een koloniaal aandoende hoge kamer met grote ramen onder afhangend dak, met een grote fan in het midden aan het plafond, die echt geruisloos werkte. Bed en badkamer ook perfect voor een heel redelijke prijs. De hal van het Ankhor Wat Museum.
Dat geregeld en daar geinstalleerd begon ik met het bezoeken van het Angkor Wat Museum in Siem Reap, waar veel van de Boeddha's staan, die in de uitgestrekte tempelcomplexen niet meer veilig genoeg waren door veelvuldige ontvreemding en beschadiging in de eerste periode na de herontdekking. Ook krijg je de chronologische geschiedenis van de tempels in het gebied uit de doeken gedaan, mét de dynastieën van heersers die ze bouwden. Er was wel een fotografie-verbod in de expo-zalen, dat was bij het bezoeken van de tempels zelf gelukkig niet het geval; daar stuit je op het probleem dat het lastig is foto's te maken waar geen toeristen op voorkomen (die ook allemaal fotograferen). Aan't eind van de middag fietste ik de eerste keer de 7 km naar de ingang van het tempelgebied en zag de beroemdste tempel in het late middaglicht van de zon.Ik liet me overweldigen door de afmetingen, de afstanden binnen zo'n tempelcomplex en het beeldhouwwerk dat op elke muur, balustrade, pilaar aanwezig is en aandacht vraagt. Maar ik schrok van de drommen mensen, die op dit uur de tempels kwamen bezoeken en van alles eromheen, de bussen, toek-toeks , fietsen en scooters die in grote aantallen geparkeerd stonden, en van de hoeveelheid stalletjes met eten, drinken en snuisterijen: een grote antieke kermis.
Zo kon ik me wel beter mentaal voorbereiden op dagen die volgden, waarop ik me met een mountainbike langs een flink aantal tempels hoopte te kunnen bewegen. In deze tempel zelf zag ik me lopend al alles rustig in me opnemen en fotograferen.
Gelukkig is ook hier de verering van de Boeddha nog springlevend, en ben je niet alléén bezig met stenen, hoe mooi ze ook behakt of vormgegeven zijn.Latei boven de entree van een centrale tempelruimteÉén van de galerijen waarop als stripverhalen het verloop van oorlog en strijd staat afgebeeld.
Een tempelcomplex heeft een mandala-achtige plattegrond: om de centrale tempel ligt een overdekte galerij aan alle vier de zijden met aan twee of vier zijden tegenover elkaar doorgangen in het midden. In Ankhor Wat is die "ommuring" van de centrale tempel al zo'n 80 meter in de lengte en 60 meter in de breedte. Het gebouwde terras, ook omringd door galerijen, waarop het tempelcomplex staat, meet 332 x 258 meter. De buitenste ommuring, die ook de omringende stad omsloot en die grenst aan de brede gracht om het complex heen vormt een rechthoek van 1500 bij 1300 meter !Uit: "Ancient Ankhor" van Michael Freeman en Claude Jacques, River Books Thailand.De dag daarop begon ik met meteen een stuk verder door te fietsen naar een kleine, maar bijzondere tempel op 3 km ten oosten van Ankhor Wat: Prast Kravan.Het bijzondere van de bouw van deze tempel uit 921 is dat de 5 oorspronkelijke tempeltorens op een rij staan en dat ze versierd zijn met baksteen reliëfs. Alleen de middelste staat nog redelijk compleet overeind
Daarna volgde het tempelcomplex Banteay Kdei, 2 km verderop:Omdat de in de entree geïntegreerde beelden van flinke proportie zijn, zijn ze ondanks het verval nog duidelijk herkenbaarEen aantal tempelcomplexen hebben al een restauratie-geschiedenis, die begint in het begin van de twintigste eeuw, na de herontdekking door een Franse wetenschapper eind 19de eeuw. Het werk aan de conservering heeft in de tweede helft van de twintigste eeuw 20 jaar stilgelegen tijdens en direct na het Rode Khmer-regime. Vanaf 1992, toen Ankhor Wat op de wereld erfgoed lijst van de UNESCO kwam, is de beschrijving, conservering en restauratie van diverse tempels weer op gang gekomen met hulp van wetenschappelijke teams uit de hele wereld.Maar er is nog héél veel te doenAnkhor Wat leeft ook enorm bij de gewone Cambodjaan: in elke tempel(-ruïne) zijn plekken waar dagelijks gebeden en geofferd wordt. Het geeft een warm gevoel als je ziet dat het niet louter oude bouwsels zijn, waar je doorheen loopt, maar dat de "spirit" er nog steeds in zit, ook al waren de tempels vanaf eind zestiende eeuw in vergetelheid geraakt en stukje bij beetje door de jungle in bezit genomen.Wat me ook goed doet is dat jonge mensen ter plekke hun creativiteit aanspreken en zich inspireren op de plekken met zo'n mysterieuze lange geschiedenis, zonder onmiddellijk andere bezoekers geld uit de zak te willen kloppen, wat sommige handelaars wél doen met in massa geproduceerde rotzooiDan zie ik voor 't eerst de impact van de natuur op een tempelcomplex concreet, in 3D als het ware. Dat is een vreemde gewaarwording, anders dan op de foto's die je gezien hebt, waarmee het opslokken van een tempel door de jungle zichtbaar gemaakt wordt. In de werkelijkheid voel je de macht van de natuur. De blinde willekeur, waarmee de natuur bezit neemt als de mens niet ingrijpt, doet je huiveren.Overal waar toeristen komen zijn ook plaatselijke handelaars, die proberen hun waar te slijten, of het nu een flesje water is, een schilderij of T-shirts. Meestal staan ze bij de in- of uitgang van een tempel, maar soms duikt er ook een op midden in een tempel, terwijl je helemaal opgaat in oude tijden tussen de stenen getuigen van die zo lang vervlogen tijd; dan is het even omschakelen! Een meisje onderhandelt hier met 3 jonge Japanners aan wie ze haar zelf geregen kralenkettingen probeert te verkopen. Ze liep nogal stalkerig achter hen aan en "liet niet los". Op een goed moment gingen ze met haar in een kring zitten en probeerden er iets gezelligs met haar van te maken, maar ze bleef aanhouden, zo lang, dat ik het op een gegeven moment voor gezien hield. Ze gingen zó in elkaar op, dat ze niet eens opmerkten, dat ik hen gadesloeg, om hen heen liep en fotografeerde. Het ging maar door, ik liep verder en was blij dat ze haar pijlen niet op mij had gericht...Via een landelijk schaduwrijk weggetje, waarlangs boerenbedrijfjes met spelende kinderen en scharrelend kleinvee, kom je dan weer even terug in het gewone leven in Cambodja; Je kunt je herpakken om weer een nieuwe tijdsprong te kunnen maken, nu naar de 12de eeuw in de tempel van Bantaey Sam Ré.
Dit is de grote centrale toren van de tempel, op een plaats zo'n 14 km ten noord-oosten van Ankhor Wat. Verrassend gaaf is de omringende galerij-muur gebleven........ maar ook de reliëfs zijn in redelijke staat.
Na deze tempel was het genoeg voor een dag, ik was ook aardig ver afgedwaald van Siem Reap. Ik nam een andere terugweg naar de stad door het boerenland en kwam langs lieflijk uitziende erven. Bij voorbeeld deze met een ijle sluier van zeer lichtroze bougainville bij de ingang.Als je vervolgens weer terugkeert in Siem Reap realiseer je je dat je een heel speciale tijdreis hebt gemaakt. DAG 3, 7 MAART 2013Phnom Bakheng is een relatief kleine tempel, die op een heuvel in het verder vlakke gebied van Ankhor ligt. Hier is goed te zien wat restauratie inhoudt: nadat nieuwe fundamenten zijn gebouwd, worden één voor één de oorspronkelijke steenblokken met een kraan teruggeplaatst.Vanaf de heuvel zie je de torens van Ankhor Wat boven de boomkruinen uitsteken.
Tweede doel deze dag is het tempelcomplex van Bayon in een complex van 9 vierkante kilometer met vierkante plattegrond, ommuurd en door brede grachten omgeven, genaamd Ankhor TomLangs een lange dam in het omringende water, op weg naar de entree van Bayon, is aan weerszijde een balustrade van beelden aangebracht die een lange veelkoppige slang (de "waaier" slangenkoppen) vasthouden.Door de poort heen is het nog een flink stuk fietsen voor je oog in oog staat met de Bayontempel. Er stond juist een Japanse filmploeg het complex in 3D/panorama te filmen (in opdracht van Unesco).
In de tempelruimten en de doorlopen vele reliëfs, verfijnder dan je zou verwachten en minder aangetast ook.DAG 4, 8 MAART 2013.
Vroeg opgestaan. Om zeven uur stapte ik op de fiets naar de volgende tempel: Preah KhanDe jungle heeft de tempel lang in zijn greep kunnen houden.Niet alle verval is aan de natuur te wijten, menselijk vandalisme of religieus fanatisme hebben ook veel stuk gemaaktMeestal probeer je je mede-fotografen buiten beeld te houden, maar deze verdient juist een plaats in deze blog omdat hij met een ouderwetse platencamera op statief en met een zwarte doek over het hoofd z'n foto's maakt; éven een glimp 19de eeuw tussendoor.Op de fiets ben je de baas over je tijd en je route, wat heerlijk is; onder bomen aan het water is het goed pauzeren.Tempel van Neak Pean is pas gerestaureerd, dat wil zeggen; het dak is gereconstrueerd met de oorspronkelijke bouwstenen.Een enkele keer zie je een tempel van haast antiek-griekse eenvoud en zuiverheid, maar juist van deze kan ik de naam niet vinden in mijn aantekeningen.Bij de ingang van tempelcomplex Ta Som een schilder van landschappen.
Ook Ta Som is te lang overgeleverd geweest aan de jungle..
In de plattegrond van de Tao Keo tempel zie je weer duidelijk een mandala structuurHier ook is, in één van de vier tempelruimtes om de centrale tempel heen, de Boeddha volop aanwezig.exterieur van dezelfde tempelruimte op Ta Keo (gebouwd eind 10de eeuw)In het midden van de 12de eeuw gebouwd: Chau Seh Tevodah; een van de vier hoektempeltjes.Balustradeversiering bij de ingang van Chau Seh Tevodah. Hier zijn de slangenkoppen gecombineerd met een viervoudig godenhoofd.
Dit is de laatste foto van Ankhor die in de blog komt. Mensen die van dit soort foto's niet genoeg kunnen krijgen raad ik aan vast een reis naar Cambodja te gaan plannen en dan flink lang in Siem Reap te blijven. Er is zo veel te zien! Ik heb veel foto's gemaakt, die allemaal boeiend zijn, ik heb er maar een fractie van gebruikt voor dit blog en dan te bedenken, dat ik driekwart van de in de regio aanwezige antieke tempels niet eens heb gezien!DAG 5, 9 MAART, DE ANDERE OMGEVING VAN SIEM REAP
De laatste dag verkende ik het gebied ten zuiden van Siem Reap richting het vermaarde meer: Tonle Sap. Ik kwam in het Cambodja van 2013 terecht met z'n armoede en de tekenen van pogingen daaraan te ontsnappen. Het toerisme naar Ankhor Wat heeft het centrum van de stad welvarend en decadent gemaakt, maar daar is even verderop in de buitenwijken en het platteland al snel geen sprake meer van. Niet dat er honger geleden wordt, daar zorgt de vruchtbare grond en de overvloed aan water wel voor.Kweekbassins voor de wonderschone lotusbloem.De asfaltweg naar het meer loopt dood op een vissershaven, waar je een boot kunt nemen door de uitgestrekte moerassen, die de noordoever van het meer van het vasteland scheiden. Het water heeft een zijdeachtige koffie-verkeerd-kleur omdat de ondergrond een moddermengsel van zand en klei is.In de hitte van de vroege middag probeerde ik zo ver mogelijk door te fietsen richting het meer genaamd "Tonle Sap".Maar ik moest al snel constateren, dat een boot het enige vervoermiddel zou zijn, dat je daar kon brengen. Ik gaf de moed snel op, toen bleek, dat alleen volgepakte toeristenboten die mogelijkheid boden en daar had ik na dagen uitsluitend tussen toeristen geen zin in.Dus beperkte ik me tot de plekken waar ik met de mountainbike wèl kon komenTerugfietsend naar Seam Reap viel m'n oog op een foto-expositie op een plek, waar Ankhor Wat bezoekers niet gauw zullen komen, maar waar nogal confronterend gefocust werd op de levensomstandigheden van de "doorsnee" Cambodjaan. Mij verbaasde het niet na wat ik eerder deze dag had gezien.
Toch prees ik me gelukkig, dat ik aan het eind van weer een snikhete dag, mijn laatste dag in Siem Reap, na een verfrissende duik in een hotelzwembad in het centrum, een pilsje kon drinken en de overweldigende indrukken van een week in perspectief kon zien.


  • Comments(0)//reisblog.sjaakled.nl/#post13

Van Laos naar Cambodja en de rush dóór naar de kust

reizenPosted by Sjaak van der Leden Sun, March 03, 2013 11:01:23

27 februari werd weer een reisdag, ik moest de grens over naar Cambodja en besloot naar Krati te gaan. Op de grens ging een meegereisde "conducteur" met al onze paspoorten naar het douanekantoortje, wij moesten de bus uit en lopend de grens over.

Na een uur wachten in geïmproviseerde restaurantjes op de grens kregen we onze gestempelde paspoorten terug en konden we de reis met dezelfde bus vervolgen.

Krati had ik in één dag wel gezien; door de hitte gaan al die stadjes op elkaar lijken.

Wel was de Mekong even onweerstaanbaar als overal.

Ik moest via Phnom Penh om door te kunnen reizen naar de zuidkust. Gelukkig heeft Phnom Penh één busstation, in het centrum, vanwaar alle richtingen bereisd kunnen worden. In de hitte met volle bagage is dat een groot voordeel.

Ik verlangde zo naar zee, dat ik Phnom Penh gerust kon laten voor wat het was, nog wel even dat high-rise gebouw in aanbouw vanuit de bus vastgelegd.

Aankomst en vertrek is altijd een heet hangijzer: je stapt uit een bus, meteen springen 5 mensen op je af die een toek-toek hebben of een hotel of hulp, een excursie. Ik heb nu geleerd al die toenaderingen beslist, maar ook vriendelijk af te wijzen en desnoods te zeggen dat ik een hotel heb en weet waar het staat. Ze trekken zich terug en je hebt even om inderdaad te beslissen wat je wilt. Het is wat moeilijk als je niets geboekt hebt en zomaar ergens uitstapt, zoals vandaag; ik kocht een busticket in Phnom Penh voor Kampot, een wat grotere plaats, maar nog aan de rivier, net niet aan zee. De bus kwam door een wegomlegging eerst in Kep, over de Zeeboulevard en stopte daar ook. Ik greep mijn kans en stapte er uit.

Kalm en koel gebleven en dat betaalt zich uit; ik had de goede beslissing genomen want hier zit ik op een heuvel in een rieten bungalow (nog wat simpeler in uitvoering, dan Akha Hill house, maar met dezelfde gemakken, zelfs een muskietennet boven het bed en een hammock op de veranda)

De veranda kijkt uit over zee en wat eilandjes erin. Het is een losstaand paalhuisje en ik sliep geweldig goed. De resterende dagen zit ik in een rijtje met practisch hetzelfde comfort voor de helft van de prijs, alleen kan ik daar de zee net niet zien.

's morgens wakker worden en dan dit als eerste zien...

De hitte overdag is veel draaglijker hier; meestal staat er wel een verkoelende zeebries

er is weinig strand hier en het blijft lang ondiep. Cambodjanen zijn niet zulke strandgangers, dus een duik, van een steiger wat dieper in zee, kan in alle rust genomen worden en dat doe ik ook elke dag, die ik hier ben.

Heerlijke rustige dagen; een fiets gehuurd omtoch wat van de omgeving te zien en me te verbazen over de vele neuwe tempels die hier worden gebouwd. Ook de monniken gemeenschappen gedijen weer. Tot slot een foto van een spiksplinternieuw beeld in een nieuw bijgebouwtje op de Seth Noeun Wat.

  • Comments(3)//reisblog.sjaakled.nl/#post12

22 tot 25 februari: Don Khon eiland in een stroomversnelling van de Mekong

reizenPosted by Sjaak van der Leden Fri, March 01, 2013 07:14:31

Het puur-natuur eiland waar ik het weekeinde verbleef, heeft een onverwachte geschiedenis. Het eiland is er één van de 4000, die op deze plek in de Mekong liggen. Omdat hier de rivier in vele stromen is gesplitst en bovendien een groot verval heeft (10-tallen watervallen in het gebied), was dit een groot obstakel voor de scheepvaart. In 1896 bouwden dan ook de Fransen over 2 eilanden, verbonden door een brug, een spoorlijn, waarop de schepen met een locomotief en lorries vervoerd konden worden naar de andere kant. Het systeem heeft 20 jaar gewerkt om grondstoffen naar zeehavens in het zuiden te brengen, maar werd toen opgedoekt omdat het niet rendabel was.

het groene puntje geeft de plek van mijn slaapplaats aan.

Je komt de resten van dit franse ondernemers-avontuur nog tegen op het eiland; de rails zijn er niet meer, maar over het tracé loopt een onverharde dustroad en een twintigtal jaren geleden zijn de oude locomotieven weer aan de jungle ontfutseld en hebben een plek gekregen in twee mini-open-lucht-museums. Ook de stevig gebouwde ophaal- en neerlaat-plaatsen worden als ware relikwieën voor het toerisme in ere gehouden.

De boten-neerlaat-plaats is recentelijk weer helemaal opgeknapt.
Het is heet en stoffig waar de velden braak liggen en de mudroads kunnen ware stoforkanen zijn, maar waar de jungle gewoon zijn gang kan gaan is het aangenaam, vochtig en shady.

zonsopgang over de -nu- gortdroge rijstvelden

Er zijn baaitjes, waar het water niet te sterk stroomt, daar kan prima gezwommen worden, wat ik dan ook gretig doe.

Omdat je slaapplaats direct toegankelijk is van het straatje bij het plein, ben je ook meteen in het wel en wee van de bevolking opgenomen. Het gaat allemaal heel gemoedelijk, al is het even wennen als je positief antwoord krijgt op een vraag (altijd, uit beleefdheid) en het blijkt dan toch anders te zijn.

Het was eenvoudig en goedkoop een fiets te huren en dat kwam goed uit, want om naar de watervallen of naar de zwemplek te gaan, moest je wel eerst een flink stuk rijstvelden over, zonder schaduw. Tempo Doeloe, ik moet dat echt oefenen, je raakt anders echt oververhit.

Een paar dagen in een wereld, die langzaam aan het verdwijnen is in deze vorm, ik ben blij dat ik daar nog even onderdeel van mag zijn.



  • Comments(0)//reisblog.sjaakled.nl/#post11

21 februari Savanakhet

reizenPosted by Sjaak van der Leden Mon, February 25, 2013 12:20:40

Tamelijk vroeg woensdagmorgen stapte ik in Vientiane op de bus naar Savanakhet, bijna 500 km stroomafwaarts aan de Mekong, reguliere reistijd: 8 tot 13 uur. Helaas kreeg deze bus pech, al na 35 kilometer: bleek een motoronderdeel te moeten worden vervangen en dat moest in Vientiane gehaald worden. 5 uur wachten in the middle of nowhere, maar gelukkig was er een grote boom in het veld naast de bus wat het wachten niet eens zo onplezierig maakte, ook dan gebeurt er van alles. Een aantal passagiers liet meteen hun bagage van de bus halen: kisten fruit ed. en belden een andere vervoerder of kennissen, anderen probeerden alle passerende bussen te stoppen, die doorreden omdat die al mudjevol zaten, maar de rest wachtte met mij rustig af. Er kwam zelfs een ijs-en fruitman langs.

Om half twaalf 's avonds laat kwamen we dan alsnog aan in het busstation van Savanakhet, dat al uitgestorven was en meteen daarna ook sloot. Ik sliep in een hotelkamertje op 't busstation en zocht de volgende morgen meteen een guesthouse in de stad, zodat ik voor de rest van de dag van mijn bagage af was en de stad kon zien.

Savanaketh is een slaperig stadje, dat waarschijnlijk in de dertiger jaren door de Fransen is opgezet als een moderne luchtige stad met een ruim, rechthoekig stratenpatroon; brede straten met riante bomenrijen aan weerszijde en villa-achtige verandawoningen. Ik was daar een dag, onderweg van Vientiane naar Zuid-Laos.

bij veel huizen is een gekoesterde tuin of staan planten in potten, vaak rond een miniatuurtempel, zoals bij elk tempeltje elke dag nieuw voedsel voor de goden wordt neergezet, worden de planten ook elke dag verzorgd

de Mekong bij Savanakhet is breed en garandeert plenty zoet water voor de aanliggende groententuinen. Vandaag staat er ook een verfrissende bries.

in zout en bloem gegrillde riviervis

op de erven bij Wat Sainyaphum worden boeddha's op bestelling gemaakt, o.a. van beton.

het tempelgebouw op Wat Sainyaphum heeft op de onderbouw opmerkelijk simpele afbeeldingen van de belangrijke dieren voor de gemeenschap

bij dezelfde tempel ook deze twee, aan de zijkanten van de ingangstrap

precious Boeddha

een tempel wordt om een boeddha heen gebouwd, maar moet natuurlijk tegen beschadiging worden beschermd, dit is dus geen artistiek statement.

interessant in Savanakhet zijn ook de bouwwerken uit de Franse tijd, zoals dit hotel, nog steeds met chique auto's voor de deur

rubberen afvalkruiken, die wel iets charmants hebben; kunnen door de fransen zijn bedacht. Ook onderstel en deksel zijn van rubber, soms geschilderd.

wat hebben mensen in de tropen toch met pinguins? de pinguins hebben zo te zien niets met hen.

zoals vroeger worden ook nu nog de huizen gebouwd: 2 à 4 m boven de grond op palen. Vaak blijft de onderverdieping open. Bij dit wat oudere huis is een gedeelte van het benedendeel ook van muren voorzien, voor extra afsluitbare ruimte. In een stad kennelijk toch eerder nodig.

De dag erna pakte ik weer de bus, naar Pakse. Vandaar per minibus naar Si Phan Don, waar ik net op tijd was om de oversteek naar het eilandje Don Khon te maken voor een weekend in de natuur.



  • Comments(1)//reisblog.sjaakled.nl/#post10

36 uur Vientiane, Laos' hoofdstad

reizenPosted by Sjaak van der Leden Tue, February 19, 2013 15:27:29
Moeilijk in zo korte tijd een waarheidsgetrouwe indruk te geven van de regerings stad.

Tempels zijn niet bijzonder oud, de Franse ambiance van weleer is op veel plekken ruw verstoord door zakelijke nieuwbouw of protserige hotelbouw. Er ligt een groot gebied aan de rand van de oude binnenstad klaar, waarvoor grote bouwplannen bestaan met diverse wolkenkrabbers als je de impressies op de km's lange bouwschuttingen, waarachter niets gebeurt, moet geloven. Het enige dat is gerealiseerd is een WorldTradeCenter van 3 verdiepingen met een eerste stukje palmenbouleard ervoor. Maar goed, mijn persoonlijke impressie dan:

Op weg naar m'n eerste doel vandaag; Cope, kwam ik langs een dierenwinkel, ze hadden vogelkooitjes in de vorm van huisjes in pastelkleuren, ik vond het een mooie ijle compositie, een foto waard

nog een ijle compositie maar van een heftige soort: in Cope, een instituut dat zich bezighoudt, nog steeds, met de naweeën van bombardementen en mijnenlegging tijdens de Vietnamoorlog, waar Laos als doorvoerroute van de Vietcong bij betrokken was, is een kleine expositie ingericht die de herinnering aan de verschrikkelijke dingen die toen gebeurden moet levend houden. Op deze foto de schematische weergave van wat een clusterbom was, de bolletjes die uit zo'n bom kwamen waren gevuld met metaal splinters, en als ze niet direct uiteen spatten kon dat later, bij aanraking nog gebeuren. De oorlogsvoering heeft vele Laotiaanse slachtoffers gekost, o.a. mensen die ledematen kwijt raakten en nog kwijt raken want er zijn in de oostelijke stroken van het land nog levensgevaarlijke mijnenvelden, die weliswaar stukje voor stukje onschadelijk worden gemaakt, maar het kan nog generaties duren, voor de enorme hoeveelheid opgeruimd is. Cope heeft ook de zorg voor oorlogsinvaliden en op het terrein is, als gift van Japan een invalidensporthal verrezen.

weer terug in de oude binnenstad kan je nog menig Franse invloed vaststellen van vóór die verschrikkelijke oorlog, hier een ommuurde villa met een flinke tuin eromheen, die kennelijk z'n beste tijd gehad heeft

een stukje ouder is dit grafmonument, meestal te vinden op tempelcomplexen, maar hier als middelpunt van een verkeersrotonde. Maar echt OUD is ie, dat kan je van de meeste tempelcomplexen in Vientiane niet zeggen.

de religie leeft wel, maar minder zichtbaar dan bij voorbeeld in India. vanmiddag stapte ik zo'n "nieuwe" tempel binnen, waar een monnik bezig was met een vrouw, die kennelijk zijn advies nodig had; er brandde een flink vuurtje tussen hen (!?!). Ik ben maar niet doorgelopen voor detailopnames.

bij een ander tempelterrein, waar net een nieuw tempeltje in de steigers stond, waren op 3 meter hoogte allemaal witte draden gespannen over het hele terrein

op elk kuispunt van draden werd een nieuwe draad bevestigd van 2 à 3 m, die opgerold omhoog gebonden werd. De monniken waren er zo intens mee bezig, dat ik het niet durfde vragen. Later bij de receptie van het hotel kreeg ik het antwoord op het waarom: ze zijn voorbereidingen aan het maken voor een jaarlijks feest. Ik vind het puur conceptual art, maar voor de opmerking van een Japanse jongen, die ik deze foto's liet zien, voel ik ook wel wat: draden spannen en verbinden symboliseert de verbinding tussen iedereen en alles.

Onder deze gelikte overkapping staat, tot mijn voldoening, een echt oud tempelrestant, dat ook ouderwets wordt vereerd met wierook, kaarsen, bloemen, voedsel

veel van de religieuze behoefte lijkt trouwens te worden bevredigd in het bijhouden van de planten bij het huis, je ziet de mooiste bloemen op de onooglijkste plekken

de zonsondergang over de Mekong: daar zaten vandaag wolken en zandbanken tussen.

het wordt langzaam droger en heter en het pijl van de rivier zakt. Bij Vientiane is de stad een deel van het jaar door een zeer brede zandbank van de rivier gescheiden.

Tot slot een prachtig voorbeeld van moderne architectuur; een smal hoog pand waarin een restaurant gevestigd is, de onderkant op de andere foto

  • Comments(0)//reisblog.sjaakled.nl/#post9

bootreis naar Luang Prabang, deel 2

reizenPosted by Sjaak van der Leden Sat, February 16, 2013 11:39:17
rijke gronden daar bij de Mekong; de volgende schijnt me een mooie blauwe steensoort toe

Niet alle slowboats zijn slow, deze passeerde ons:

omdat we zo laat vertrokken waren, kwamen we pas tegen donker aan in Pak Beng

na een overnachting in het stadje zag de wereld er in de vroege morgen er weer anders uit

nevelig, flarden wolk, die snel door de genadeloos opwarmende zon in het niets oplosten, toen we eenmaal weer voeren. We vertrokken tegen negen uur; dit tweede stuk is langer varen. acht uur op de boot voor de boeg (!) ik had er weer zin in

lieflijke natuur ontvouwde zich na bijna elke bocht

bijna elke bocht, de moderne mens wil van dit alles ook vanaf de wal genieten, de investeerders hebben hun conclusies al getrokken

niet dat er niets gebeurde aan de Mekong, dit schip lost aan de wal omdat de wegen langs de Mekong vracht niet kunnen verwerken dan mondjesmaat

de visser zal zich door nieuwe ontwikkelingen voorlopig niet laten weerhouden van de visvangst

je ziet het allemaal aan je voorbijglijden

maar acht uur is lang en mensen gaan ook andere dingen doen

obstakels duiken regelmatig op in de route, daar wordt de vaargeul smaller en zijn er stroomversnellingen, maar geen probleem voor de stuurlui, ze ronden ze allemaal

een dorpje en boten aan de wal, ging mens te zien, het is inmiddels begin van de middag

zo is des stuurman's uitzicht

de olifant wordt hier gebruikt om boomstammen naar de rivier te slepen

geen minuut verveeld en we kwamen om een uur of vijf aan in Luang Prabang, tijd genoeg om bij daglicht (tot half zeven) onderkomens te zoeken.

  • Comments(0)//reisblog.sjaakled.nl/#post8
Next »